Berlin, Chicago'dan Ty Bouque için ikinci bir evdir: Saint George's'ta Dumptings Essen, Späti İçecekler ve Kitap Alışverişi. Her şeyden önce konserler duyun. Berlin'de Bariton Bouque Live'ı deneyimlemek istiyorsanız, Maerzmusik Festivali'nde 30 Mart'a kadar devam edecek fırsatınız var. 28 Mart'ta Bouque “Sessiz Green 1” konser programının bir parçası olarak görünüyor. Solo konçertoda Bouque, Evan Johnson'ın ses çalışması ile sesli ve duyulmayan arasındaki sınırdır. Kulağa maceracı geliyor.
Ty Bouque, uzmanlığınız opera. Hikayelerin çoğu oldukça kaygan. Kardashians orada toplanabilir, değil mi?
Gerçekten de, skandal konularının beni skandalın etrafında giydiğini itiraf etmeliyim – yani bir sonraki en iyi tarih için operaya daha az ilgileniyorum. Operayı bir payda olarak görmeyi tercih ediyorum. Beni operaya iten şey bu.
Alex Matthews
Kişiye
Detroit'te büyüyen Ty Bouque, Amerikalı bir barito şarkıcısı, şu anda Chicago Üniversitesi Müzik Tarihi'nde doktorasını yapıyor. Bouque, yeni müzik için Loadbang Quartet'in yanı sıra dünyadaki solo ve topluluk oluşumlarının bir parçasıdır ve müzik türü operasını birçok tanınmış yayında yayınlamıştır.
Opera, ikincil olmayan bir kişi olarak sizin için özel kimlik potansiyeline sahip mi?
Bence hepimiz – yani, çağdaş müzikteki queer insanlar, ancak sadece queer insanları değil – açık dış durumları nedeniyle '. Bu, iplikçiler ve ucubeler için bir yer ve yeni opera ile ilişkim kesinlikle haklı. Ama kendimi, medyanın tadını çıkarmak için, “kendimi kendimi temsil ettiğini görmek zorundayken” modern Amerikan dictumuna karşı savunurdum. Opera, vokal dünyası gibi entelektüel bir istihdamdır ve düşünebileceğim operalar bulmaktan zevk alıyorum – queer insanlarından mı yoksa queer hayatından mı hareket etmeleri, onlardan zevk alma yeteneğim için önemli bir nokta değil.
Avrupa'da, birçoğu şu anda Trump yönetiminin queer insanların haklarını düşürdüğü izlenimine sahip. Müzik bu tür çalkantılı zamanlarda yardımcı olabilir mi?
Faşizme yanıt olarak daha fazla baskı ile müzik yapmamız gerektiğini söylediğinde Leonard Bernstein'ı kabul etmeye hazır değilim. Her ne kadar şüphesiz iyi bir konserden sonra çok daha mutlu hissediyorum. Her şeyin – her nesnenin, her reklamın, her fikrin – tüketimimizi tatmin etmek ve sermaye düzeninin hizmetinde olmak için estethet olduğu bir zamanda, bir protesto olarak çok az değere sahiptir.
“Müzik durduğunda ve alkış başladığında her zaman hayal kırıklığına uğradım”
Peki nasıl protesto etmelisiniz?
Eğer gerçek protesto ile ciddi bir şekilde kastedersek ve sadece liberal yankı odamıza çığlık atmak istemiyorsak, emek hareketlerine katılmak daha iyi olurdu: yürüyüşler, dilekçeler, koltuk grevleri. Kim bir grup tiyatro müzisyeninden daha iyi olurdu? Müziğimiz için bir yer varsa, insanların birlikte bulmasını sağlayan özel dayanışmadan kaynaklanmaktadır. Müzik durduğunda ve alkış başladığında her zaman hayal kırıklığına uğradım: Paylaşılan yaratma yaratmanın bu parlak yerinde ne kadar uzun çekebilirsem, sonunda her şey yoluna girecek.
Berlin'deki konserinizde ne bekleyebiliriz? Kim gelmeli? Ve kim tercih etmez?
Bu programdaki üç eser, ses için yazma konusunda çok farklı bakış açıları ifade ediyor. Hiçbiri diğeri gibi değildir. Georges Aperghis anlambilim sınırında oynar; Evan Johnson olası sınırda oynar; Timothy McCormack tolere edilebilir sınırda oynar. Peki kim gelmeli? Herkes, gerçekten herkes. İnsan sesi ile çalışmanın ayrıcalığı, kaçınılmaz olarak mantıklı olmasıdır: önümüzdeki bedenlerle özdeşleşebilen empatik varlıklarız. Bu çalışmalarda, dil, anlam, zayıflama, baskı, yoksunluk, hermetik ve az miktarda şiddet, yüklü bir ortama getirilir. Bence bu kadar savunmasız bir şeye dokunmak çok güzel; Ve ayrıca çok erotik.
Ve tam tersi: Berlin'den kendiniz ne bekliyorsunuz? Berghain gibi efsanevi tekno kulüplerine de gidecek misiniz? Yoksa klasik bir müzisyen olarak iyi duruşunuza çok fazla dikkat etmek zorunda mısınız?
Berlin, yılda sadece bir kez görebildiğim eski arkadaşlarla, meslektaşlarıyla dolu. Yumcha Kahramanları'ndaki köfte için çok fazla para harcıyoruz, Späti'nin önüne gülüyoruz, Saint George'un İngilizce kitapçısından kitap alıyoruz, en sevdiğim insanlarla konserleri dinliyoruz ve doğum günümü kutluyoruz! Berlin ikinci bir ev gibi ve burada tekrar burada olduğum için çok mutluyum.
Sık sık operanın öldüğü söylenir. Ama gerçekten çok öldü mü?
Benim düşünceme göre, soru daha çok bu ölümle yeterince ele alıp almadığımız gibi olmalı – titiz bir şekilde, makul, sonuçların mutlak sınırına kadar. Sonuçta, bir türün ölümü sadece bir tarih sorunudur; O epistemolojik bir teori değil – bunu dilde nasıl uygulayacağı ile ilgilidir. Peki: Ölümü gerçekten ciddiye aldık mı?
Topluluklu Ty BouqueYamaç
Ne yapmak istiyorsun?
Wagner ile veya Puccini ile veya Debussy ile veya XY ile opera operasının öldüğünü söylemek büyük bir sıçrama değil. Ayrıca, kesin tarih gerçekten önemli değildir. Ancak 1925'te Alban Berg, opera müziklerinde zaten devreye giren, opera dramasının iskelesini bulamamak için – Oldenburg'daki bir konferansta açıkça söylediği gibi – operayı yenilemek ve daha büyük ve daha iyi yüksekliklere yol açmak, ancak daha büyük ve daha iyi yüksekliklere yol açmak, daha fazla bir şekilde bulunamayacak şekilde, operyratik bir ilişki kurmak anlamına gelen tamamen kompozisyon ilkelerini getiriyor, ancak operyratik bir ilişki kurmak, daha fazla bir şey bulmak, daha fazla bir şey bulmak, daha fazla bir şey bulmak, daha fazla bir şey bulmak. gerçek dünya.
Alban Berg neden yapıyor?
Bir sanat formunun büyük ilerlemesinden önce kendini duymaz, ancak cinsin anısını kendine bükür. Yani operaya sadece iç dünyasında erişilebilir. Böyle bir şey için farklı bir ismimiz var; Başka yerlerde keder diyoruz.
Yeni operalar yazmak yas demek?
Opera yazdığımızı söylersek, aslında Opera'nın içimizde yaşayan görüntüsüne bir yönlendirme geliştirdiğimizi düşünüyoruz, hafızadaki garip nesne, sadece erişimimiz var, bu yüzden çok sayıda yeni opera çok farklı geliyor ve kardeşlerinden daha farklı. Derrida buna keder eseri diyor: “İç ve dışarıdan çok kolay ve acı bir şekilde konuştuğumuzda” İçimizde “dersek, mekanı adlandırırız, bedenin görünürlüğünden, bakmanın bir geometrisi, perspektiflerin bir yönünden bahsediyoruz. Görüntülerden bahsediyoruz.” Öyleyse operanın ölmesine izin verelim; Ancak o zaman tüm bunlar, opera resmiyle ilgili olarak okunma fırsatının karışık tarihinden gelir. Bunu yapmak için Derrida, geometri, alan, oryantasyon hakkında düşünmeliyiz. “Opera öldü” dediğimizde, aslında “Şeklini izlemek istiyorum” diyoruz.
Ty Bouque Maerzmusik'te Live Sessiz Yeşil, Dome Hall, 28 Mart Cuma, 17:00 – 19.45, biletler 17-22 Euro.
Ty Bouque, uzmanlığınız opera. Hikayelerin çoğu oldukça kaygan. Kardashians orada toplanabilir, değil mi?
Gerçekten de, skandal konularının beni skandalın etrafında giydiğini itiraf etmeliyim – yani bir sonraki en iyi tarih için operaya daha az ilgileniyorum. Operayı bir payda olarak görmeyi tercih ediyorum. Beni operaya iten şey bu.
Alex Matthews
Kişiye
Detroit'te büyüyen Ty Bouque, Amerikalı bir barito şarkıcısı, şu anda Chicago Üniversitesi Müzik Tarihi'nde doktorasını yapıyor. Bouque, yeni müzik için Loadbang Quartet'in yanı sıra dünyadaki solo ve topluluk oluşumlarının bir parçasıdır ve müzik türü operasını birçok tanınmış yayında yayınlamıştır.
Opera, ikincil olmayan bir kişi olarak sizin için özel kimlik potansiyeline sahip mi?
Bence hepimiz – yani, çağdaş müzikteki queer insanlar, ancak sadece queer insanları değil – açık dış durumları nedeniyle '. Bu, iplikçiler ve ucubeler için bir yer ve yeni opera ile ilişkim kesinlikle haklı. Ama kendimi, medyanın tadını çıkarmak için, “kendimi kendimi temsil ettiğini görmek zorundayken” modern Amerikan dictumuna karşı savunurdum. Opera, vokal dünyası gibi entelektüel bir istihdamdır ve düşünebileceğim operalar bulmaktan zevk alıyorum – queer insanlarından mı yoksa queer hayatından mı hareket etmeleri, onlardan zevk alma yeteneğim için önemli bir nokta değil.
Avrupa'da, birçoğu şu anda Trump yönetiminin queer insanların haklarını düşürdüğü izlenimine sahip. Müzik bu tür çalkantılı zamanlarda yardımcı olabilir mi?
Faşizme yanıt olarak daha fazla baskı ile müzik yapmamız gerektiğini söylediğinde Leonard Bernstein'ı kabul etmeye hazır değilim. Her ne kadar şüphesiz iyi bir konserden sonra çok daha mutlu hissediyorum. Her şeyin – her nesnenin, her reklamın, her fikrin – tüketimimizi tatmin etmek ve sermaye düzeninin hizmetinde olmak için estethet olduğu bir zamanda, bir protesto olarak çok az değere sahiptir.
“Müzik durduğunda ve alkış başladığında her zaman hayal kırıklığına uğradım”
Peki nasıl protesto etmelisiniz?
Eğer gerçek protesto ile ciddi bir şekilde kastedersek ve sadece liberal yankı odamıza çığlık atmak istemiyorsak, emek hareketlerine katılmak daha iyi olurdu: yürüyüşler, dilekçeler, koltuk grevleri. Kim bir grup tiyatro müzisyeninden daha iyi olurdu? Müziğimiz için bir yer varsa, insanların birlikte bulmasını sağlayan özel dayanışmadan kaynaklanmaktadır. Müzik durduğunda ve alkış başladığında her zaman hayal kırıklığına uğradım: Paylaşılan yaratma yaratmanın bu parlak yerinde ne kadar uzun çekebilirsem, sonunda her şey yoluna girecek.
Berlin'deki konserinizde ne bekleyebiliriz? Kim gelmeli? Ve kim tercih etmez?
Bu programdaki üç eser, ses için yazma konusunda çok farklı bakış açıları ifade ediyor. Hiçbiri diğeri gibi değildir. Georges Aperghis anlambilim sınırında oynar; Evan Johnson olası sınırda oynar; Timothy McCormack tolere edilebilir sınırda oynar. Peki kim gelmeli? Herkes, gerçekten herkes. İnsan sesi ile çalışmanın ayrıcalığı, kaçınılmaz olarak mantıklı olmasıdır: önümüzdeki bedenlerle özdeşleşebilen empatik varlıklarız. Bu çalışmalarda, dil, anlam, zayıflama, baskı, yoksunluk, hermetik ve az miktarda şiddet, yüklü bir ortama getirilir. Bence bu kadar savunmasız bir şeye dokunmak çok güzel; Ve ayrıca çok erotik.
Ve tam tersi: Berlin'den kendiniz ne bekliyorsunuz? Berghain gibi efsanevi tekno kulüplerine de gidecek misiniz? Yoksa klasik bir müzisyen olarak iyi duruşunuza çok fazla dikkat etmek zorunda mısınız?
Berlin, yılda sadece bir kez görebildiğim eski arkadaşlarla, meslektaşlarıyla dolu. Yumcha Kahramanları'ndaki köfte için çok fazla para harcıyoruz, Späti'nin önüne gülüyoruz, Saint George'un İngilizce kitapçısından kitap alıyoruz, en sevdiğim insanlarla konserleri dinliyoruz ve doğum günümü kutluyoruz! Berlin ikinci bir ev gibi ve burada tekrar burada olduğum için çok mutluyum.
Sık sık operanın öldüğü söylenir. Ama gerçekten çok öldü mü?
Benim düşünceme göre, soru daha çok bu ölümle yeterince ele alıp almadığımız gibi olmalı – titiz bir şekilde, makul, sonuçların mutlak sınırına kadar. Sonuçta, bir türün ölümü sadece bir tarih sorunudur; O epistemolojik bir teori değil – bunu dilde nasıl uygulayacağı ile ilgilidir. Peki: Ölümü gerçekten ciddiye aldık mı?
Topluluklu Ty BouqueYamaç
Ne yapmak istiyorsun?
Wagner ile veya Puccini ile veya Debussy ile veya XY ile opera operasının öldüğünü söylemek büyük bir sıçrama değil. Ayrıca, kesin tarih gerçekten önemli değildir. Ancak 1925'te Alban Berg, opera müziklerinde zaten devreye giren, opera dramasının iskelesini bulamamak için – Oldenburg'daki bir konferansta açıkça söylediği gibi – operayı yenilemek ve daha büyük ve daha iyi yüksekliklere yol açmak, ancak daha büyük ve daha iyi yüksekliklere yol açmak, daha fazla bir şekilde bulunamayacak şekilde, operyratik bir ilişki kurmak anlamına gelen tamamen kompozisyon ilkelerini getiriyor, ancak operyratik bir ilişki kurmak, daha fazla bir şey bulmak, daha fazla bir şey bulmak, daha fazla bir şey bulmak, daha fazla bir şey bulmak. gerçek dünya.
Alban Berg neden yapıyor?
Bir sanat formunun büyük ilerlemesinden önce kendini duymaz, ancak cinsin anısını kendine bükür. Yani operaya sadece iç dünyasında erişilebilir. Böyle bir şey için farklı bir ismimiz var; Başka yerlerde keder diyoruz.
Yeni operalar yazmak yas demek?
Opera yazdığımızı söylersek, aslında Opera'nın içimizde yaşayan görüntüsüne bir yönlendirme geliştirdiğimizi düşünüyoruz, hafızadaki garip nesne, sadece erişimimiz var, bu yüzden çok sayıda yeni opera çok farklı geliyor ve kardeşlerinden daha farklı. Derrida buna keder eseri diyor: “İç ve dışarıdan çok kolay ve acı bir şekilde konuştuğumuzda” İçimizde “dersek, mekanı adlandırırız, bedenin görünürlüğünden, bakmanın bir geometrisi, perspektiflerin bir yönünden bahsediyoruz. Görüntülerden bahsediyoruz.” Öyleyse operanın ölmesine izin verelim; Ancak o zaman tüm bunlar, opera resmiyle ilgili olarak okunma fırsatının karışık tarihinden gelir. Bunu yapmak için Derrida, geometri, alan, oryantasyon hakkında düşünmeliyiz. “Opera öldü” dediğimizde, aslında “Şeklini izlemek istiyorum” diyoruz.
Ty Bouque Maerzmusik'te Live Sessiz Yeşil, Dome Hall, 28 Mart Cuma, 17:00 – 19.45, biletler 17-22 Euro.
